Een forfait als spiegel van het Belgische voetbal

> **MENING — opiniestuk door Team 4All-Ventures.** Dit artikel is een persoonlijke column en geen nieuwsbericht. Tijdens het avondscrollen zag ik online een noodkreet uit het damesvoetbal. Hartverscheurend, maar oh zo herkenbaar — en helaas niet enkel in het damesvoetbal op te merken. Er komen vanuit meerdere categorieën noodkreten. Om aan die noodkreten gehoor te geven, is Voetbal4All.eu ontstaan. Maar laat me eerst beginnen bij die ene noodkreet. Zondagmiddag. Een uitslag op een schermpje van de RBFA-app. Niet na een storm. Niet na rellen. Niet na een groot schandaal. En ergens is dat misschien nog het pijnlijkste van allemaal. Omdat niemand er nog echt van opkijkt. Een ploeg die kon promoveren — en uiteindelijk moest afhaken. Het is geen geïsoleerd incident meer. Het is een symptoom. Een spiegel van de staat waarin een groot deel van het Belgische voetbal zich vandaag bevindt. Want het had evengoed een derde provincialer kunnen zijn die op zaterdagavond met negen man aan de aftrap stond. Of een U15 die na de herfstvakantie ineens geen ploeg meer had omdat er te weinig kinderen overbleven. Of een dorpsclub die na honderd jaar stilletjes de deuren sluit. Achter zo'n forfait zitten meestal geen luie mensen of clubs die "niet ambitieus genoeg" zijn. Integendeel. Vaak zijn het net mensen die jarenlang boven hun mogelijkheden hebben gewerkt. Vrijwilligers die alles doen. Trainers die hun eigen vakantiedagen opofferen. Speelsters die werken, studeren, rijden, trainen en spelen tegelijk. Amateurs die op vrijdagavond nog snel een ploeg bij elkaar bellen omdat er drie geblesseerd zijn en twee moeten werken. Jeugdcoaches die zelf de lijnen trekken omdat de terreinverzorger al maanden ziek thuis is. Ouders die het secretariaat draaiende houden tussen twee shifts door. En dan bots je op de realiteit: te weinig middelen, te weinig ondersteuning, te weinig structuur, te weinig aandacht buiten de grote namen. Het Belgische voetbal leeft momenteel in **twee werelden**. De eerste wereld is die van campagnes, lanceringen, projecten en presentaties. Mooie video's. Grote woorden. "Visie 2030." Groei. Professionalisering. Inclusie. Ambitie. Elite-academies. Internationale partnerships. De tweede wereld? Die van synthetische jeugdvelden langs steenwegen. Die van speelsters en spelers die zich haasten van hun werk naar training. Die van clubs die twijfelen of ze volgend seizoen financieel nog rond geraken. Die van vrijwilligers die zelf nog snel doelnetten herstellen. Die van een U13 met twaalf kinderen waarvan er elke week drie afmelden. En soms lijken die twee werelden elkaar nauwelijks nog te raken. Natuurlijk zijn er positieve evoluties. De top groeit. De Red Flames hebben iets losgemaakt. De Rode Duivels blijven aantrekken. Sommige clubs zetten stappen vooruit. Maar de basis blijft broos. Té broos. Want wat ben je met nóg een powerpoint over "de toekomst van het voetbal" als er ondertussen clubs verdwijnen, ploegen afhaken of forfait moeten geven? Wat ben je met mooie slogans als kleinere verenigingen nauwelijks gehoord worden? Wat ben je met een visieplan voor 2030 als de U17 van een dorpsclub in 2026 al niet meer bestaat? Een sport groeit niet alleen door aandacht voor de top. Een sport groeit wanneer ook de clubs in de breedte het gevoel krijgen: **"Wij tellen mee. Wij maken deel uit van dit verhaal."** En precies daar wringt het vandaag nog te vaak in België. Want voetbal draait niet alleen om Champions League-avonden, grote stadions en mediacampagnes. Het draait ook om die provinciale ploeg die ondanks alles blijft bestaan. Om die vrijwilliger die de kantine opent. Om die coach die met zes beschikbare speelsters toch probeert te trainen. Om die jeugdtrainer die op woensdagnamiddag in de regen veters knoopt van zevenjarigen. Om die meisjes en jongens die blijven dromen op een regenachtige dinsdagavond. Daar ligt de echte toekomst van de sport. Niet in een zoveelste slogan. Niet in een zoveelste projectnaam. Niet in een zoveelste rebranding. Maar in stabiliteit. In ondersteuning. In respect voor de basis. En dat is precies waarom Voetbal4All.eu bestaat. Niet als zoveelste platform met grote woorden. Niet als concurrent van de bestaande structuren. Maar als plek waar die noodkreten gehoord worden. Waar de provinciale ploeg evenveel bestaat als de eersteklasser. Waar de jeugdtrainer, de vrijwilliger, de amateurspeelster en de dorpsclub mee aan tafel zitten — niet als voetnoot, maar als hoofdverhaal. Want als een promotiekandidaat forfait moet geven, dan is dat niet zomaar "jammer". Als een amateurclub na honderd jaar de boeken neerlegt, dan is dat niet zomaar "spijtig". Als een jeugdploeg verdwijnt omdat er geen trainer meer gevonden wordt, dan is dat niet zomaar "tekenend voor onze tijd". Dan is dat een **waarschuwing**. En het wordt tijd dat iemand luistert.